Τελευταία Παρασκευή του Ιουλίου πήγα ένα μονοήμερο ταξίδι σε γειτονικό νησί, εκ παραδρομής με γκρουπ που θα έδινε παράσταση εκεί. Μαζί τους, αν και όχι στους συμμετέχοντες, ήταν λοιπόν ένα ΗΒ9,5 δυο χρόνια μικρότερη. Τέλος πάντων σε κάποια φάση έχουμε μείνει οι μοναδικοί ανήλικοι που δεν είχαν πάει στο θέατρο (νομίζαμε). Οπότε τρέχω game, αν και λίγο ανόρεχτα, και καταλήγουμε μόνοι μας για δυο ώρες. Λίγο πριν φύγουμε για το θέατρο κάνω #close, και μετά ρίχνω γερό compliance test, έρχεται μαζί μου. Κάπου στο θέατρο πρέπει το έκαψα, καθ’ ότι έκατσα πίσω της και γενικώς πρέπει να φάνηκα πολύ needy και εντελώς incongruent με πριν. Αλλά στο πλοίο του γυρισμού πάλι δε με άφηνε σε ησυχία, και με έπαιρνε με το που έπιανα κουβέντα σε κάποια άλλη. Μαλακία μου επίσης που δεν έκανα #close τις υπόλοιπες, αφού τις είχα.
Τέλος πάντων, τρεις μέρες μετά που την πήρα τηλέφωνο (έλειπα άλλο ταξίδι) δεν το σήκωσε (την πήρα δύο φορές).
Την ξαναείδα πριν καμιά-δυο εβδομάδες, αλλά δεν την αναγνώρισα εγκαίρως, εκείνη με το που με είδε άλλαξε bl προς τα εμένα και χαμογέλασε μέχρι τα αυτιά. Με χαιρέτησε αλλά τίποτα παραπάνω, γιατί την είδα αργά. Δε θυμάμαι καν αν την αντιχαιρέτησα.
Το Σάββατο, είχα κάτσει έξω σε καφέ-μπαρ-ροκάδικο, και πέρασε και μου έστελνε φιλάκια!
Οπότε αναρωτιέμαι, από τότε, τι να της πω όταν θα τη δω στο σχολείο (λύκεια με κοινή αυλή). Την είδα σήμερα, με κοιτούσε συνέχεια, είμαστε και δίπλα δίπλα σε ουρά, αλλά δε μου μίλησε (ήταν με φίλες) αλλά κι εγώ δεν ήξερα τι να πω. Κάτι που ούτε beta να δείχνει, ούτε όμως κλασσικό opener εφ’ όσον έχω ήδη τρέξει game. Τι να πω, λοιπόν την επόμενη φορά;
