Απο που να αρχισω και που να τελειωσω
Διαβαζοντας τις εισαγωγες των νεων μελων στο forum αναρωτιεμαι τι δουλεια εχω εγώ εδώ;
Λοιπον ειμαι 18,5 χρονων,με μεγαλες ανασφαλειες,ελλειψη αυτοπεποιθησης και σχεδον καμια επαφη με το αλλο φυλο(για φασωμα ουτε λογος).Μου φαινεται πολυ δυσκολο να εκφραστω και παντα θα πω καποια βλακεια μονο και μονο επιδη δεν αισθανομαι ανετα.
Βασικα δεν μιλουσα καν με κοριτσια μεχρι την τριτη λυκειου,οποτε και αρχισα να μιλαω καπως με τις κοπελες στο φροντ.Το ξερω τραγικο αλλα εχει και συνεχεια.Για καποιο ανεξηγητο λογο δεν μπορουσα να μιλησω κανονικα ουτε με την ιδια μου την ξαδερφη!(wtf?)
Τωρα εχω μετακομισει πριν κανα τριμηνο σε αλλη πολη λογω σπουδων,ελπιζοντας ταυτοχρονα και σε μια αλλαγη αλλα τσου.Εχω μονο μια φιλη η οποια ειναι hb1 και ακομα και με αυτη δυσκολευομαι να μιλησω,δεν αισθανομαι ανετα κτλ.Ειναι καλο κοριτσι αλλα καθε φορα που μιλαμε νιωθω σαν φιλεναδα της.Ουσιαστικα εχω ευνουχιστει
Ουτε καν φιλους δεν εχω.Στην αρχη ειχα γνωριστει με ενα παιδι απο την σχολη αλλα εγω ημουν κλειστος και γενικα δεν εκπεμπαμε στο ιδιο μηκος κυματος…Γενικα νιωθω πολυ ευκολα αμηχανος,ειμαι αφελης,δεν εχω παρατηρητικοτητα,νιωθω οτι ολοι με κρινουν,δεν ξερω τι να πω,τι να απαντησω και απλα χαμογελαω με αυτο το βλακωδες γελοιο χαμογελο που κανει μπαμ οτι δεν ξερω που πανε τα 4.Ειμαι με λιγα λογια ο κλασικος (οχι ιδιαιτερα εμφανισιμος)σπασικλας που καθεται ολη μερα σπιτι μπροστα στον υπολογιστη επειδη δεν εχει παρεες/γκομενα κτλ,τον οποιο εκτος απο μ****** βαρα και η καταθλιψη,η μοναξια
Τελος μενω σε μια μικρη πολη οπου βλεπεις συνεχεια τις ιδιες φατσες οποτε αν ρεζιλευτω μπροστα σε γκομενα θα την ξαναδω θελω δεν θελω.
Αυτα ειναι τι συμβαινει στην πραγματικοτητα.
Μεσα μου ομως δεν νιωθω ετσι.Πιστευω οτι μπορω να αλλαξω.Το site το βρηκα τυχαια απο μια αναζητηση στο google.Στην αρχη ημουν επιφυλακτικος,διαβαζοντας καποια θεματα ομως ειδα οτι γινεται δουλεια και ακομα οτι η προσωπικοτητα αλλαζει(οχι ριζικα εννοω να ξεπερναει καποιος τα limiting beliefs του,να αποκτα value)
.Εχω βαρεθει πια να ζω σαν παιδακι ειναι καιρος να βγω εξω να διεκδικησω οτι μου αξιζει.Το ολο εγχειρημα ομως με τρομαζει επειδη ειναι κατι τελειως ξενο για τα δεδομενα μου.Απο mystery method και τετοια δηλωνω αδιαβαστος.Σε αυτο το post υπηρξα απολυτως ειλικρινης γιατι πιστευω οτι μια καλη συνεργασια θεμελιωνεται στην εμπιστοσυνη.Τι λετε αξιζει και πανω απο ολα μπορω να κανω μια βουτια στα βαθια,να τα παιξω ολα για ολα,να ζησω την ζωη μου οπως την θελω και την ονειρευομαι;
Δεν εγραψα μια τοσο μακροσκελη εισαγωγη για να κλαφτω,να ζητησω παρηγορια και μ*******.Απλα θεωρω οτι ολα αυτα ανηκουν στο παρελθον και πλεον αποτελουν μια δυσαρεστη αναμνηση η οποια ομως δεν λεει τιποτα μπροστα σε οσα θα ακολουθησουν.Κοινως δεν δινω σημασια στις παρελθοντικες μου αποτυχιες και προχωραω μπροστα
