Yolawyer wroteΧαρακτηριζω ως warm αυτό το το είδος παιχνιδιού επειδή μπορείς να έχεις συχνή, αν όχι καθημερινή, επαφή με την άλλη χωρις να πας για close στο ανοιγμα αφού στάνταρ κάπου θα την πετύχεις, ειδικά στη βιβλιοθήκη σε περίοδο εξεταστικής.
Αυτό είναι υποπερίπτωση του warm: είναι «warm και το τραβάω» 😛
Η βασική διαφορά warm/cold ποια είναι, πάντα κατά την γνώμη μου: ότι στο warm έχεις εξ’ αρχής το social approval, δηλαδή ξέρει το target σου ότι δεν είσαι κάποιος περίεργος. Κυμαίνεται από το μας γνώρισε ένας κοινός γνωστός μέχρι το είχαμε κάτι κοινό (σχολή, hobby, etc) και γνωριστήκαμε μόνοι μας. Αυτό είναι όλο κι όλο! Επειδή ακριβώς κατευθείαν έχεις το social approval ή/και το recommendation, πολλοί θα σου πουν πως αν κάνεις πολλά cold, στο warm θα κλέβεις εκκλησίες.
Τώρα, αν (παρα)τραβάς κάτι θα έχεις τα ίδια θέματα είτε είναι warm είτε είναι cold. Τι εννοώ «τραβάς»; Αυτό που ανέφερες: δεν πας για close εξ’ αρχής. Βασικά αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι δεν θέτεις εξ’ αρχής στο interaction σου το ερωτικό, ότι σου αρέσει και θέλεις να την γνωρίσεις για να δεις αν σου κάνει. Αν εξ’ αρχής βάλεις το ερωτικό frame, θα είναι φυσιολογικότατο εκ μέρους σου μετά να κάνεις την οποιαδήποτε κίνηση και θα το δεχτεί και το target. Όταν λέω «εξ’ αρχής», εννοώ στο μικρό επικοινωνιακό παράθυρο των πρώτων… 3-5 λεπτών όταν πιάνεις κουβέντα για πρώτη φορά. Άλλοι θα σου πουν για τα πρώτα 10 δευτερόλεπτα, it’s up to you. Εγώ απλά ορίζω ότι υπάρχει ένα «παράθυρο» όπου εσύ θα καθορίσεις το frame της επικοινωνίας σας.
Αν πάλι δεν το βάλεις το frame αυτό εξ’ αρχής και βάλεις αντίθετα φιλικό/social frame, τότε το κλείδωσες. Εννοείται αν το πας μετά στο ερωτικό θα απορήσει η κοπέλα και δεν θα της βγει. Και δεν θα είναι δικό της φταίξιμο, μιας και εσύ εξ’ αρχής όρισες το social frame. Πρόσεξε, αυτός ο κίνδυνος ελλοχεύει παντού, και στα warms και στα colds. Με άλλα λόγια: friend zone. Απλά next-άρεις.
Εδώ που μπορώ να σε καταλάβω είναι στο εξής…
Yolawyer wroteγια συμφοιτήτριες γενικά δεν συνιστώ direct άνοιγμα γιατί στο τέλος σου βγαίνει το όνομα και γενικά άμα δεν κάτσει είναι awkward η όλη φάση
Πάμε ν’ ανοίξουμε τους ασκούς του αιόλου! 😛
Οι περισσότεροι θα σου πουν γι’ αυτό ότι «δεν πρέπει να σε ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων», ότι «δεν πρέπει να δίνεις σημασία». Και ισχύει αυτό… όταν κάνεις cold. Ναι, στον δρόμο ή στο κλαμπ φυσικά και δεν πρέπει να σ’ ενδιαφέρει τι σκέφτονται οι άλλοι, μιας και μπορείς ν’ αλλάξεις αμέσως target ή και venue. Βασικές αρχές οικονομικής θεωρίας: όταν υπάρχει μεγάλη κι εύκολη προσφορά από ένα προϊόν, τότε η αξία του πέφτει. Ναι, είναι πολύ εύκολο να πεις «yolo, παίξε και μην σε νοιάζει τι σκέφτονται» αν είσαι όλη μέρα έξω.
Αν πάλι είσαι σε μία κλειστή ομάδα όπως ένα hobby group (π.χ., ποδηλασία ή χοροί) ή ακόμα και η Σχολή σου, εκεί γιατί ξαφνικά σε νοιάζει; Είναι το «σύνδρομο της φυλής», όπως το αποκαλώ εγώ: το target σου σου βγάζει red light, το μαθαίνουν οι φίλες της και τελικά απομονώνεσαι από όλη την ομάδα. Από αυτά τα γονίδια πηγάζει και το approach anxiety. «Φόβος» απόλυτα δικαιολογημένος στη λίθινη εποχή, ίσως δικαιολογημένος και σε ένα μικρό χωριό, αλλά όχι πλέον στις μεγάλες πόλεις.
Τι γίνεται όταν είσαι σε μια μεγάλη πόλη αλλά μέσα στη Σχολή σου; «Πρέπει» να σε νοιάζει ή όχι; Debatable. Εάν είσαι ο φυσιολογικός Έλληνας φοιτητής, που η βασική του ζωή είναι εκτός της Σχολής και πατάει μόνο κάθε δεύτερη εξεταστική, εννοείται πως σου είναι αδιάφορο και μπορείς να παίξεις χωρίς να σε νοιάζει τίποτα. Έχεις την ζωή σου εκτός Σχολής, δεν χρειάζεσαι κανέναν, οπότε δεν σε νοιάζει αν θα… σου βγει το όνομα. Τι γίνεται πάλι αν είσαι στο άλλο άκρο;
Εγώ προσωπικά πάταγα σχεδόν καθημερινά, μιας και ήθελα να τελειώσω το συντομότερο και να ρίξω κατευθείαν μαύρη πέτρα, φεύγοντας να δουλέψω στο εξωτερικό. Λίγο το ότι ήμουν καθημερινά εκεί, λίγο το ότι ήταν στην προηγούμενη, άθλια pre-game ζωή μου που δεν είχα ιδέα πώς δούλευε το flirt, λίγο το ότι ήταν και Πολυτεχνική Σχολή – κατά συνέπεια το υψηλότερο νούμερο ήταν 6άρι και οτιδήποτε από 9 και πάνω ήταν γραμμένο σε ΔΑΠ/ΠΑΣΠ και εμφανιζόταν μόνο σε πάρτυ και εξεταστικές – με ένοιαζε το «να μην μου βγει το όνομα». Το οποίο, βλέποντάς το πλέον αποστασιοποιημένα, μπορώ να πω ότι τελικά ούτε με βοήθησε ούτε με χαντάκωσε. Γι’ αυτό θα συμφωνήσω λέγοντάς σου: να μην σε ενδιαφέρει.
Εκεί που εξακολουθώ εγώ να κρατάω κόκκινες γραμμές είναι εντός εργασιακού περιβάλλοντος αλλά και σε hobby groups. Εκεί δεν έχεις την ευχέρια να πας «σε άλλο μαγαζί», οπότε πολύ απλά λέω ένα «όχι» σε game σε τέτοιους χώρους. Που, ironically, είναι κι όπου περνώ σχεδόν την πλειοψηφία του χρόνου μου, οπότε μπορεί να είμαι και λάθος.
