Ο Δαμασμένος, ο Άγριος και ο Αδάμαστος
Να είσαι ο αδάμαστος.
Όταν γεννιόμαστε, γεννιόμαστε με προσωπικότητα 360 μοιρών. Έχουμε ενέργεια, δημιουργικότητα, πρωτοβουλία, λατρεύουμε τη ζωή. Παίζουμε όλη την ώρα, γελάμε και φωνάζουμε όπου απαιτείται. Απλά και φυσικά. Οπως απαιτείται. Κάποια στιγμή, οι ενήλικες θα πεταχτούν και θα πούν “γιατί δεν κάθεσαι φρόνιμα” “σταμάτα να παίζεις στο δρόμο”, “κοίτα να μοιάσεις στον αδελφό σου. Δεν το κουνάει ρούπι”,“ μην αγγίζεις τα κορίτσια εκεί χαμηλά”,“ να είσαι καλός με τα κορίτσια”, “μην αγγίζεσαι εκεί χαμηλά”, κλπ. Μη, σταμάτα, πάψε, κόφ’ το.
Έτσι λοιπόν μαθαίνουμε ότι υπάρχουν μέρη του εαυτού μας που διεγείρουν και ενοχλούν τους άλλους ή που απλά οι άλλοι άνθρωποι δεν αποδέχονται. Μας λένε ότι αυτά τα μέρη μας, τα απερίσκεπτα, τα βρώμικα, τα εξερευνητικά, τα φυσικά, τα θυμωμένα, τα ασυνείδητα, τα εγωιστικά, τα δημιουργικά, τα σεξουαλικά, τα εχθρικά, τα απείθαρχα πρέπει να απωθηθούν. Πρέπει να εξαφανιστούν. Περνάμε το υπόλοιπο της ζωής μας μέχρι να γίνουμε 25 χρονών απασχολημένοι με το να προσπαθούμε να κρύψουμε, να αλλάξουμε, να μεταρρυθμίσουμε, να μεταμορφώσουμε, να ανασχεδιάσουμε, με άλλα λόγια, να ΔΑΜΑΣΟΥΜΕ το άγριο θηρίο μέσα μας, το οποίο απλά δεν είναι αποδεκτό. Μαθαίνουμε να αυτοκαταπιεζόμαστε μέχρι το σημείο που πλέον συνεχίζουμε να το κάνουμε με αυτόματο πιλότο. Μερικές φορές αυτό έρχεται και ως “αυτοβοήθεια”. Η αυτοβοήθεια μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να δαμάσει το θηρίο.
Αλλά το κτήνος δεν εξαφανίζεται. Βρίσκεται κλειδωμένο στο υπόγειο μας. Θέλει να βγει. Θέλει να εκδηλωθεί και ξοδεύουμε τεράστια ποσά ενέργειας και νοημοσύνης προσπαθώντας να τα κρατήσουμε κλειδωμένο, να το δαμάσουμε, να διαπραγματευτούμε μαζί του.
Γι’ αυτό μπαίνοντας στο χώρο του game με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι δεν μπορούμε να μπούμε σε ανεβασμένη ψυχονοητική κατάσταση (state). Δεν μπορούμε να έχουμε την ενέργεια που απαιτείται για να διατηρήσουμε το state, ανεβοκατεβαίνουμε όλη την ώρα. Χρειαζόμαστε τις αντιδράσεις των κοριτσιών για να το διατηρήσουμε. Χρειαζόμαστε έναν εκπαιδευτή για να συνεχίσουμε. Μας είναι δύσκολο να πάρουμε μια απόφαση : τώρα πρέπει να ανοίξω;/ φιλήσω; / απομονώσω; κλπ. ή μπορεί να γίνει αργότερα;. Ο δαμασμένος άνθρωπος δεν ξέρει τι θέλει. Έχει συστηματικά απογυμνωθεί από θέληση, επιθυμία και πρωτοτυπία. Έχει δαμασθεί. Φοβάται να χάσει. Φοβάται να κάνει ένα λάθος που θα πλήγωνε την αυτοεικόνα του εξημερωμένου εαυτού του.
Στο άλλο άκρο του φάσματος έχουμε τον άγριο άνθρωπο. Ο βιαστής, ο δολοφόνος, ο οδυνηρός, κλπ. , είναι και αυτοί πρόσωπα που βρίσκονται στα ένστικτα που έχουμε στον ερπετοειδή μας εγκέφαλο. Αποκαλύπτονται όταν βρισκόμαστε σε εξαιρετικό κίνδυνο. Μας βοηθούν επίσης όταν κάποιος πρόκειται να μας σκοτώσει ή να μας τραυματίσει ή να απειλήσει τη ζωή μας …
Στη μέση ανάμεσα στον δαμασμένο και στον άγριο άνθρωπο έχουμε τον αδάμαστο άνθρωπο. Γίνε αδάμαστος άνθρωπος. Ο άνθρωπος που δεν φοβάται να εκφράσει τον εαυτό του και τις επιθυμίες του. Δεν είναι τέλειος. Είναι σαν μια μπάλα από τριχωτά πράγματα που αντί να προσπαθεί, απλά να κάνει. Διεκδικεί τις πραγματικές του επιθυμίες. Δεν σκοτώνει, δεν δολοφονεί ή δεν φοβάται να διεκδικήσει το κορίτσι που θέλει ή οτιδήποτε θέλει για αυτό το θέμα. Του αρέσει να παίζει, του αρέσει να είναι παιδί, είναι εγωιστής κατά περιόδους, είναι ατημέλητος, τα σκατώνει, εκτίθεται να τσαλακωθεί, αποδέχεται όλα όσα είναι.
Αυτό έχει εμπνευστεί από τα γραπτά του Robert Bly το οποίο συνιστάται ανεπιφύλακτα.
Ozzie - RSD
